Przy każdym nurkowaniu ciało pochłania gaz obojętny — a potem musi go oddać. Dekompresja to po prostu robienie tego bezpiecznie. Żadnego mistycznego stopera odliczającego w dół: to fizyka, którą można naprawdę zrozumieć, a ten przewodnik pokazuje jej podstawy w sześciu krótkich krokach.
Pod ciśnieniem tkanki rozpuszczają więcej azotu — to prawo Henry'ego. Przy schodzeniu gaz wchodzi do tkanek; przy wynurzaniu gradient się odwraca i wraca. Cała sztuka to uwalniać go w sposób kontrolowany, nie pozwalając, by różnica ciśnień wymknęła się spod kontroli.
Modele jak Bühlmann ZH-L16 dzielą cię na 16 teoretycznych kompartmentów tkankowych. To nie prawdziwe narządy — tylko matematyka śledząca wysycanie gazem w 16 różnych tempach, od szybkich (krew, mózg) po wolne (tłuszcz, kości). Razem przybliżają to, jak prawdziwe ciało się ładuje i rozładowuje.
Każdy kompartment ma czas połowiczny — od około 5 minut do 635. Szybkie tkanki napełniają się i opróżniają prędko i rządzą krótkimi, głębokimi nurkowaniami; wolne zostają w tyle i rządzą długimi oraz powtórzeniowymi. Hel jest jeszcze szybszy — dlatego trimix potrzebuje własnego zestawu kompartmentów.
Przy wynurzaniu ciśnienie gazu w tkance może przekroczyć ciśnienie otoczenia — to przesycenie. Trochę jest normalne i wręcz potrzebne do odsycania. Za dużo, za szybko → pęcherzyki → DCS. Deko to sztuka pozostawania w strefie użytecznej bez wchodzenia w niebezpieczną.
Wartość M to największe przesycenie, jakie kompartment toleruje na danej głębokości przed pojawieniem się objawów. Szybkie tolerują więcej, wolne mniej. Zostań pod linią wartości M każdego kompartmentu na każdej głębokości i będziesz bezpieczny — właśnie to algorytm deko po cichu sprawdza co sekundę.
Kompartment najbliższy swojej wartości M staje się wiodącym — ustala sufit, najpłytszą głębokość, na jakiej możesz teraz być. Zatrzymaj się pod nim, odsycaj, a gdy wiodący się rozładowuje, sufit rośnie. Podążaj za sufitem w górę, a odprowadzi cię aż do powierzchni.